ေလေျပ

ဘာရယ္မသိပဲ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ တနင္႔တပိုးလြယ္ျပီး မာယာ ျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ ငါ.... စုန္ဆန္ စီးေမွ်ာခဲ႔ျပီ၊ ေပါမ်ားလိုက္တဲ႔ အခ်ိဳးအေကြ႔ေတြရယ္ ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္ကမ္းပါးေတြလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္တိုက္မိခဲ႔ေပါ႔..၊ ေဗဒါ တခ်ိဳ႔ နဲ႔ မိတ္ဖြဲ႔ရင္း လိႈင္းၾကမ္းေတြကို ၾက့ံၾက့ံခံ မႈန္တိုင္းဒဏ္ကို တြန္းလွန္ရင္း ငါ... ရင္႔က်က္ခဲ႔ပါတယ္... ေလေျပ..၊ နစ္ျမဳပ္ေနဆဲ ငါ႔စိတ္ဓါတ္ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆယ္ယူ ဆြဲျပန္ထူရင္း မာယာ ျမစ္ထဲ ငါ... ဆက္လက္ ရြက္လႊင္႔ခဲ႔တာေပါ႔ ၊ ေၾသာ္..... ခုမ်ားေတာ႔လဲ မက္ေမာမႈ႔ေတြေတာင္ အိပ္ေမာၾကေနခဲ႔ပါျပီေကာ....။

ဘာလိုလို နဲ႔ ဒိုင္ယာရီထဲ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔တာ အႏွစ္ (20)ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ႔ျပီ မတူညီ တဲ႔ ရလဒ္ေတြကို အတင္း ညီမွ်ျခင္း ထိုးျပီး တံတားကူးခဲ႔တာ ခုမွ....... ဘ၀က လမ္းမေလွ်ာက္တတ္မွန္း သိေတာ႔တယ္.. ေလွ်ာက္ေနသူခ်င္း အတူတူ ငါ႔ ခရီး ၾကမ္းေနလို႔ မလြမ္းပါဘူး အတိတ္မွာ အရိပ္မွမရွိခဲ႔ပဲ ေနပူတယ္ ျငီးမွေတာ႔ အလကားပဲေပါ႔ ေ၀ဒနာကို က်ဴဖ်ာလို ျဖန္႔ခင္းလို႔ အိပ္ရင္း ကိုယ္ရင္ဘတ္ ကိုယ္ေခ်ာ႔သိပ္ခဲ႔တာ လြမ္းေတးေတြေတာင္ ေဆြးေရာ႔မယ္ ခက္ခဲလိုက္တာ... ဘ၀မွာ အားကိုးစရာဆိုလို႔ အေမ မေပးပဲပါလာတဲ႔ ေလာကဓံ ရွစ္ေကာင္ပဲရွိတယ္ ေလေျပေနာက္ တေကာက္တေကာက္လိုက္ရင္း ျငိမ္ခ်မ္းမႈ႔ေတြ ရွာေဖြခဲ႔လို႔ မိုးၾကိဳးေတြလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပစ္ခံခဲ႔ရေပါင္းမ်ားျပီ ေၾသာ္......... ဘယ္ေတာ႔မ်ားမွ ေနွာင္းၾကိဳးေထာင္မွ လြတ္နိုင္ပါေတာ႔အံံနည္း ေနပါေစေတာ႔ေလ ေရဆာလို႔ ႏွင္းတစ္စက္ေတာင္ မက်တဲ႔ ငါ႔လမ္းမွာ ဘယ္မိုးမွ မရြာေစရဘူး စိတ္ခ်.......... ငါ႔ေသြး ငါေဖါက္ ငါကိုယ္တိုင္ေသာက္ျပီး ငါ႔ လမ္း ငါေလွ်ာက္ျပမယ္...။